Hondenleven

Hondje

“Ik haat dit lijf!” zei ze.
Haar gezicht kleurde en ik zag tranen in haar ogen.
“Vroeger kon ik alles. En moet je me nu zien. Ik heb er zo genoeg van.”

Ze leek een stuk kleiner dan even daarvoor, toen ze vertelde over het hondje dat ze sinds kort had.
Een klein bang hondje.
Ze had verteld hoe ze met geduld en aanmoediging het hondje zover had gekregen dat het bij haar op de bank wilde zitten.
Ik  had haar gezicht zien oplichten en levendigheid gehoord in haar stem.

Hondje Pixabay rottweiler-869018__340 20190417

Read more

Levensgenieter op drift

Niet te genieten

“Ik ben blij dat je weer naar háár toe gaat” had z’n vrouw gezegd.
Thuis vonden ze hem niet te genieten.
En na een sessie ging het tenminste weer een tijdje.

Paul zat wat in elkaar gezakt in de stoel.
Zijn gezicht stond strak en z’n ogen flitsten heen en weer terwijl hij vertelde dat hij zich vanaf het begin van zijn baan niet welkom voelde. Dat hij thuis snel boos en geïrriteerd was.
“Mijn kinderen herinneren me straks als een chagrijnige vent”, zei hij.

 

Welcome Pixabay dock-1846008_1280 20190405

Read more

Van wie zijn die tranen?

Zit je nu te huilen?

Terwijl hij vertelde liepen er twee tranen over mijn wangen.
Hij stopte midden in een zin. “Zit je nu te huilen?”

Pop art tranen pixabay girl-1514203_960_720 20190303 nog kleiner

Ik zei dat z’n verhaal me raakte.
Hij deed zijn mond open en weer dicht en keek me nog eens aan.
“Hoe is dat,” vroeg ik, “dat een ander mens wordt geraakt door jouw verhaal?”
“Raar. Onbekend.” zei hij.
Hij zuchtte en legde zijn hand op z’n maagstreek.
“Maar wel fijn. Ik krijg het er warm van.”

 

Read more