Vallen, liggen en opstaan

“Ik snap niet waarom het me dit keer zo raakt”, zei hij.
“Het is al zo vaak gebeurd dat ik in een project werd vervangen door een collega.”
Hij slikte.

Ik vroeg wat er dit keer anders was dan die andere keren.

“Het overviel me gewoon. Anders is het een beslissing die we samen nemen. Nu was ik weg voordat ik er erg in had.”

Zijn adem zat nu wel erg hoog en hij leek in het niets te staren.
Ik ging naast hem zitten met mijn handen op zijn schouders.
Ik verstond bijna niet wat hij zei.

“Ik mis m’n vader.”

Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding

Read more

Een heel verhaal

“Ik weet het niet meer” zei Daniëlle.
“Die avond is helemaal weg. Die hele periode, trouwens. Ik weet alleen nog wat vrienden en familie me later hebben verteld”.
Ze fronste haar voorhoofd en haar handen klemden om de stoel.

Ik vroeg van wat voor muziek ze hield, toen.
Ze begon te lachen.
“Hip-hop! Lekker dynamisch!”
Ik zag een beweging in heupen, romp en armen.

berlin-1123869_1280 Pixabay 20190831

Read more

Hondenleven

Hondje

“Ik haat dit lijf!” zei ze.
Haar gezicht kleurde en ik zag tranen in haar ogen.
“Vroeger kon ik alles. En moet je me nu zien. Ik heb er zo genoeg van.”

Ze leek een stuk kleiner dan even daarvoor, toen ze vertelde over het hondje dat ze sinds kort had.
Een klein bang hondje.
Ze had verteld hoe ze met geduld en aanmoediging het hondje zover had gekregen dat het bij haar op de bank wilde zitten.
Ik  had haar gezicht zien oplichten en levendigheid gehoord in haar stem.

Hondje Pixabay rottweiler-869018__340 20190417

Read more