De zomer is het seizoen van veel.
Veel warmte, energie, beweging. De bomen vol in het blad. Uitzinnig weer dat varieert tussen hagel en hittegolven.
De zomer is misschien wel het seizoen waarin je schaduw het meest waardeert.
Hoe is dat met je eigen schaduw?
In je eigen schaduw bevindt zich dat wat geen ruimte heeft gehad om zich te ontwikkelen. In plaats van over ‘schaduw’ spreek ik daarom liever over datgene van jou dat je in de schaduw hebt moeten houden.
Dat wat je in de schaduw hebt moeten houden is geen slechte eigenschap, of een valkuil, maar een kwaliteit waar je geen uiting aan hebt kunnen of leren geven. In het verleden is er geen omgeving of context geweest waarop dat deel van jou welkom was en omarmd werd. Je hebt er daarom niet mee kunnen experimenteren, en niet geleerd er expressie aan te geven op een manier die goed is voor jou en voor het geheel.
Een essentieel deel van jezelf in de schaduw moeten houden kost veel energie.
Hoe zou het zijn om daar met meer warmte en licht naar te gaan kijken?